αγαπημένα Απλές Σκέψεις

Σκέψεις για το βιογραφικό μου

7:22 π.μ.Χριστίνα Γεωργαλλή

*Το βιογραφικό μου υπάρχει εδώ (κλικ) >>>>>

Τελικά δεν ήταν και λίγα όσα έχω κάνει μέχρι εδώ... Χρήσιμη η συνειδητοποίηση ότι μπορεί κάποια στιγμή να αποβληθεί η Ελληνική μιζέρια και κακοποίηση. 
Έπρεπε κάποια στιγμή να το γράψω γι' αυτή ακριβώς τη συνειδητοποίηση του τι έχω κάνει, που έφτασα να τα αναγνωρίζουν πλέον άλλοι άνθρωποι και όμως -πώς γίνεται!- να μην τα βλέπω εγώ!

1. Αξίζουμε πάρα πολλά και είναι πάρα πάρα πάρα πολύ κρίμα που οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει να το βλέπουμε αυτό, είτε στον εαυτό μας είτε στους άλλους. Με όση δυστυχία αυτό συνεπάγεται (βλ. 6).
2. Έχουμε κάνει πάρα πολλά και η ζωή μας ήταν γεμάτη, όσο κι αν μάθαμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, το οποίο ποτέ δεν μας ικανοποιεί. Με όση κατάθλιψη και άγχος αυτό συνεπάγεται.
3. Δε χρειάζεται να αρέσουμε σε όλους. Το ότι θεωρείται λιγότερος ή ανόητος ή οτιδήποτε ένας άνθρωπος που εκφράζεται από όσους δεν μπορούν να εκφραστούν είναι τουλάχιστον άτοπο, άρα γιατί να είναι πρόβλημα γι' αυτόν που εκφράζεται; (αντίστοιχο με το "άνθρωπος που εκφράζεται" μπορεί να είναι οποιοδήποτε παράδειγμα)
4. Αν τελικά αρέσουμε θα είναι γι' αυτό που είμαστε και όσοι μας εκτιμούν θα μας κρατήσουν στη ζωή τους, δε θα ψάχνουν ούτε δικαιλογίες ούτε ανώφελες άμυνες. Είτε αν δε χωράμε είτε αν περισσεύουμε, αν ο άλλος έχει "μικρύνει" τη ζωή του δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Θα ήταν καλό όμως να συνειδητοποιήσει τη σμίκρυνση πριν νιώσει μοναξιά αργότερα επειδή έχει διώξει ανθρώπους ο ίδιος από κοντά του (κι αυτό είναι πραγματική δυστυχία για τους ανθρώπους που κατά τ' άλλα διατυμπανίζουν πως θέλουν σχέσεις αλλά πάντα -για διάφορες δικαιολογίες- δεν πετυχαίνουν). Αλλά ΔΕΝ είναι δικό μας πορόβλημα και ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό, παρά μόνο να συνεχίσουμε να είμαστε υποστηρικτηκοί όπως με όλους.
5. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία και αδικία από το να σε προδιαθέτουν κάποιοι μειώνοντας την αξία, την ικανότητα ή τη νοημοσύνη σου λόγω της οικονικής κατάστασης σου (των γονιών σου δηλαδή, ακόμη χειρότερο) ή της κοινωνικής τάξης. Λυπάμαι που αυτού το είδους η απαιδευσία επικράτησε στον τόπο που μεγάλωσα. Ως ειδικός πλέον θα ήταν τουλάχιστον ανόητο εκ μέρους μου, έστω κι αν υιοθετούσα την παραπάνω θεωρία, να υποστηρίξω ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να εξελιχθεί με τη μάθηση, την υποστήριξη, την επιβράβευση και την αγάπη που μπορείς να δώσεις σε έναν άνθρωπο (όχι μόνο παιδί απαραιτήτως). Πόσο μάλλον όταν ξέρεις ότι ακριβώς αυτό το δυναμικό υπάρχει στον ανθρώπινο εγκέφαλο γενικά οπότε είναι ξεκάθαρα δικό σου φταίξιμο όταν δε βοηθάς κάποιον να εξελιχθεί αλλά τον περιθωριοποιείς! (Είτε είσαι κοινωνία, κράτος, εκπαίδευση κτλ). Έχω ακούσει και το τραγικό "δεν μπορούν όλοι να γίνουν επιστήμονες", βέβαια, γιατί θέλουμε να είμαστε εμείς, μη μας πάρει κανείς τη δόξα; Σας πληροφορώ ότι μπορούν. ΟΛΟΙ. Και μία κοινωνία ή χώρα που σέβεται τον εαυτό της θα πρέπει τουλάχιστον να το απαιτεί.
6. Για την κακοποίηση κάπου το έχω αναφέρει ξανά. Είναι από τις πιο θλιβερές αλήθειες που έχω έρθει αντιμέτωπη για την Ελληνική πραγματικότητα: να βλέπεις ότι οι άνθρωποι είναι συμβιβασμένοι, δυστυχισμένοι, αγέλαστοι, στριφνοί, μίζεροι και κατ' επέκταση κακοποιητικοί και για τον εαυτός τους και προς τα παιδιά τους και τους γύρω τους, ενώ όλοι τους ταυτόχρονα λένε πως ψάχνουν μία υγιή σχέση που να μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις τους χωρίς να αδικηθούν, τα συναισθήματά τους χωρίς να χλευαστούν και τα όνειρά τους χωρίς καμία ένδεια και διατυμπανίζουν πώς οι άλλοι δεν τους καταλάβαινουν και δεν έχουν αποδοχή. Χωρίς όμως να κάνουν ποτέ το ίδιο για τους άλλους. Μετατρέπουν ο ένας τον άλλον σε δυστυχισμένους κακοποιητικούς που εκπαιδεύονται -και έπειτα εκπαιδεύουν- να μη νιώθουν. Εμείς είμαστε οι άλλοι για τους άλλους και το ανάποδο. Σκεφτείτε τι κάνουμε λάθος.
7. Η κακία και η αγένεια είναι κάποια άλλα στοιχεία που έχω συναντήσει πολύ, ίσως συνδέονται στενά με τα προηγούμενα. Θυμάμαι που απέφευγα να πω στους φίλους μου τα επιτεύγματα μου, ακόμη όταν το κάνω καταλαβαίνω αν όχι τη ζήλεια, σίγουρα την έλλειψη θαυμασμού και χαράς για μένα. Τι είδους φιλία είναι αυτή όταν οι άνθρωποί σου σε κοροϊδεύουν για κάτι που θεωρείς σημαντικό και το κατάφερες; Η Μάρω Βαμβουνάκη έγραφε ξεκάθαρα στο βιβλίο της αυτό το πράδειγμα και ξέρετε πού το απέδιδε; Στο φθόνο! Και δε μιλάμε βέβαια γι' αυτούς που κάνουν "πλάκα". Εκεί έρχεται η αγένεια. Το να λέω "τι είναι αυτές οι βλακείες που ανεβάζεις" και "ποιος νομίζεις ότι νοιάζεται", δεν είναι ειλικρίνεια, αγένεια είναι και θα πρέπει να τα ξεχωρίζουμε. Και αν είναι φίλοι σου ως ένα βαθμό είναι αποδεκτή η πλάκα, έστω. Υπάρχει όμως μία βασική προϋπόθεση εδώ: να μην πρόκειται για τους φίλους που φθονούν, αλλά για φίλους που σε άλλες στιγμές είναι υποστηρικτικοί, είναι όντως εκεί. Σαν απαίδευτοι, χωριατόπαιδα, χωρίς περαιτέρω σκέψεις παρά χλευάζοντας το διαφορετικό επειδή δεν μπορούμε να σκεφτούμε παραπέρα και χωρίς ενσυναίσθηση, έτσι είμαστε. Θα πρέπει το συντομότερο να καλλεργήσουμε αρετές.
8. Θυμήθηκα τώρα (ίσως το "γιατί" στα ζητήματα απόρριψης και αποδοχής) τα κοινωνικά πειράματα στα μέσα μαζικής μεταφοράς που αν κάποιος άγνωστος σού χαμογελάσει ή προσπαθήσει να πιάσει κουβέντα με άτομα στα καλά καθούμενα σημαίνει ότι "κάτι δεν πάει καλά στα μυαλά του" και μαζεύεσαι κατευθείαν, να τον αποφύγεις. Ναι, όποιος θέλει να έρθει κοντά μας, πολύ κοντά μας, κάτι κάνει λάθος, είναι επικίνδυνος, μην πλησιάζετε, τρέξτε. Σοβαρά τώρα;;;;!!!!!!! Κάτι κάνουμε λάθος. Δεν αντέχουμε να έρχονται οι άλλοι κοντά μας, δεν μάθαμε την αποδοχή, μάθαμε την απόρριψη και την κακοποίηση. Ζητάμε επιβεβαίωση απλώς για να τη ζητάμε, ανακυκλώνουμε το ίδιο μοτίβο κακοποίησης πηγαίνοντας σε όποιον κακοποιητικό βρίσκεται στο δρόμο μας, αλλά πάντα πηγαίνοντας, ποτέ φτάνοντας. Ο στόχος δεν είναι να φτάσουμε γιατί μετά θα πρέπει να είμαστε με τον άλλον, να είμαστε ΓΙΑ τον άλλον, να προσπαθήσουμε, να χτίσουμε σχέσεις υγιείς και εμείς πόσο μπορούμε; Δεν είναι ότι είμαστε ανίκανοι -μην το πιστέψετε ποτέ αυτό. Απλώς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τις δικές μας ελλείψεις και να δουλέψουμε στ' αλήθεια για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε, όσο κι αν είναι δύσκολο -δυστυχώς- να συνειδητοποιούμε.

Μπορεί λοιπόν το βιογραφικό μου, το blog μου, η ζωή μου, η τρέλα μου, τα όσα σκέφτομαι, πιστεύω και γράφω κτλ κτλ κτλ να μην αρέσουν σε κάποιους, να τα παρερμηνεύουν ως ανοησία, άγνοια, αφέλεια, απαιδευσία (το καημένο το κορίτσι με τους απαίδευτους γονείς που ποτέ δε θα πάει παρακάτω, τα έχουμε ακούσει κι αυτά τότε), ή οι άλλοι απλώς να μην μπορούν τα παραδεχτούν, να συνεχίζουν να βρίσκουν ελαττώματα επειδή είμαι εκείνο το καημένο κορίτσι κι επειδή απλώς τους είναι αδύνατο να παραδεχτούν.... αλλά έχω να τους πω πως πλέον οι σκέψεις μου δεν αδικούνται (γιατί ήταν και είναι σωστά αυτά που έλεγα, απλώς μάλλον σε λάθος περιβάλλον ή σε λάθος εποχή), τα συναισθήματα μου δεν σκέφτομαι καθόλου πλέον αν τα χλευάζουν αυτοί που έχουν μπει στην δική μου κατηγορία "απόρροιες ελληνικής παθογένειας" (έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως μάλλον ξένους πρέπει να συναναστρέφομαι, πόσο κρίμα το πού καταντήσαμε για έναν ελληνικό λαό που γνώρισε δόξα κάποτε) και τα όνειρά μου είναι αυτά εδώ και έχω κάνει πολλά -τελικά!- πραγματικότητα! Είτε τους αρέσουν είτε όχι, είτε τα αναγνωρίζουν είτε όχι, είτε τα θεωρούν σημαντικά είτε όχι... δεν νιώθω ντροπή για τα όσα εκφράζω! Εξάλλου, για να μιλήσω με ειλικρίνεια, είμαι η τελευταία που θα έπρεπε να ντρέπομαι για αυτό που είμαι! Για τα δικά τους όνειρα και συναισθήματα, άραγε, πώς νιώθουν;

You Might Also Like

0 σχόλια/comments

Αρθρογραφω και εδω:

Φορμα επικοινωνιας